عشق سنگی

 

 باز دیشب حال من بس حالتی جانکاه بود

                     تا سحر سودای دل با ناله بود و آه بود

 چشم شوق گریه در سر داشت من نگذاشتم

                      ورنه از طوفان روح من خدا آگاه بود

  صحبت از ما بودو من در پرده کردم شکوه ها

                        شرم رهزن شد والا اشک من در راه بود

 کاشکی سر بشکند پا بشکند دل نشکند

                     سرگذشت دل شکستن بود و بس جانکاه بود

  اه ای گلبن که با گلچین گمره رفته ای

                       کامران باشی ولی این راه نبود این چاه بود

  سوختم از آتشت خاکسترم بر باد رفت

                        داستان عشق ما کوتاه و بس دشوار بود

                        یادگاری یادتون نره ها