عشق سنگی

توی مصلی كنار ما نشسته بود

  زانوهایش را بغل گرفته بود و زل زده بود به قامت سپید در سیاهی شب

  چشم های پف كرده و سرخش را زیر نور شمع دیدم.

       كتاب دعا را گرفتم طرفش:
                                                 بخون دلت آروم می گیره.
     گرفت و به سینه اش چسباند

با دست دیگر جلوی صورتش صلیب كشید و زیر لب زمزمه كرد.