عشق سنگی

                                  آخرای زمستان بود

                          باغبان پیر که بوی عرق و سیگار می داد

                    برای باغچه ی لخت و عور دلم چند بغل گل تازه آورده بود

                                                بنفشه و یاس و رازقی

                                                    و چند گل دیگر

       و من وسط بوته های رز و زنبق های رنگی گلی را که کاشته بودم نشانش دادم

                                              و گفتم که خیلی دوستش دارم

                                               باغبان پیر نگاهم کرد

                                             نگاهی خالی و مبهوت

                                                                      انگار که دلش برایم سوخت

                                 بیلچه اش را لای خاک ها فرو برد

                 گل را از ریشه در آورد و با چشم های عسلی اش نگاهم کرد و گفت :

                اسم این گل        ((  یاس ممنوعه  ))             است

                   با این که خیلی زیباست ولی علف هرزه و بقیه ی گلارم خراب میکنه

    هرکی داستانو کامل نفهمید یه بار دیگه با دقت بیشتر بخونه.

    (علف هرز رو فقط باغبون میشناسه)

   لطفا استنباطتونو از داستان بهم بگید مهمه واسم/ممنوون/

                                                                                                             >> ایمان <<