به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش


غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش


  گله از هيچ ندارم نکنم شکوه ازو


  که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش

 
  به کدامين گنه اين گونه مجازات شدم


  همه دم نالم و سوزم زپشيماني خويش


  من از اين پس شده ام راوی و گويم همه شب


  غزل چشم تو و قصه ی نادانی خويش

                                    نظر یادتون نره ها

                                  برام یادگاری بنویسین