و من در شهر قلبت باز بیگانه خواهم ماند

  ودیگر دشت های سبز چشمانت را

کنار جاده خشک نگاه خود نخواهم دید

و من بر بستر گرم لبانت طرح گرم بوسه هایم را نخواهم ریخت

                                 تو  اما  .  .  .

باز هم پرواز می بخشی کبوترهای شادان نگاهت را زدشت سبز چشمانت

به سوی جاده صدها نگاه دور

و شاید شهر قلبت چشم در راه مسافرهای آینده است

                                           یادگاری یادت نره